U heeft het maar te vreten... wat ik de afgelopen jaren ermee te stellen heb gehad.

 Goedendag, 

Ik ben M. 33 jaar, woonachtig in de randstad, en ik loop tegen dingen aan. Weinig mensen zien het aan mij, ik klaag te weinig in het echte leven. Ik cijfer me sinds mijn MBO-opleiging te makkelijk weg, en ik ben te afstandelijk. Maar ik huil, ik bid en ik vecht- net als iedereen. 

Ik kan best goed koken, maar uit gebrek aan geld was het de afgelopen jaren heel vaak Hollandse pot, of eten wat de pot schaft op de Boed, en heel vaak aardappelen, groenten en vlees. Toen ik een tijd voor mezelf moest koken was het ook heel vaak dat. Ik heb geprobeerd om er wat van te maken, door het op mooie borden te serveren zodat het me niet te min voor het internet leek, maar het was wat het was. Ik probeer keurig te zijn, maar het moet steeds zuinig en met dingen die vroeger goedkoop waren maar tegenwoordig gewoon betaalbaar, of niet zo duur als al het andere. Ik eet heel vaak mee op de Boed, en ik help steeds de afwas te doen, - sta ik weer de kasten keurig te maken en de borden te drogen van een groep mensen, onder toeziend oog van de medewerkers, na een heel gewoon maal. Ik heb vroeger vaak voor soms wel 28 man de afwas gedaan na een eenvoudige maaltijd. En steeds die saaie kasten heel keurig en orderlijk gemaakt voor de begeleiding. Ondanks dat de rest er steeds zo'n zooitje van maakt. We eten hier heel vaak Hollandse pot, en ik krijg nooit meer dan één bord, omdat ik overgewicht heb en ze me ervan af wensen te helpen, ik heb heel vaak met honger in bed gelegen, ondanks dat het best een luxe tijd was toen voor veel gewone huishoudens. Ik ben niet rijk of gezond genoeg van lijf en leden om het compleet zelf te doen. Ik ben afhankelijk. Maar de Boed zegt dat we 'uberhaupt blij mogen zijn dat er eten is.' En dat we niet mochten klagen. Ik kan het zelf best goed, maar ik liep tegen mijn grenzen op in die tijd waardoor ik daar elke avond zat. 

Het is voor mij steeds dat eenvoudige, goedkope eten als het crisis is, of als ik het zelf niet duur kan. En dan die kille, haast hooghartige houding van de rest. Alsof het je reinste gunst was dat het ervan af kon voor mensen zoals ikzelf. Ik moest gewoon vechten om boterhammen met eenvoudig beleg bij de lunch met medeclienten. En dan op heel simpel, eenvoudig inrichtingen serviesgoed met blauwe randjes. En dan mocht ik niet te veel eten ook. Tegenwoordig verzorgt de Boed geen lunch meer, omdat het te veel werk voor ze is en alles te duur werd. Mensen moeten nu zelf hun lunch meenemen naar de participatie. Voor bewoners is er geen vaste lunch meer. En het avondeten word nu drie keer in de week verzorgd door een bedrijf, voor een hoger bedrag dan eerst inplaats van elke weekdag. Het eten is kwalitatief beter, maar ik mag nog steeds nog maar één bord eten, en er word steeds heel veel weggegooid. Dat komt door de strenge hygiëne regels. 

Verder gezeur over een koekje. Vroeger hadden we een koektrommel, we mochten gewoon koekjes bij de koffie (Hele gewone filterkoffie uit een grote koffiemachine) Maar tegenwoordig is dat nog maar drie keer in de week in de avond, vanwege het suikerbeleid. Overdag ligt er fruit, maar koekjes zijn verboden bij de middag koffie. Om mensen op hun gezondheid te laten letten officieel. Tegen suikerziekte. Maar ik heb niet meer elke dag een koekje bij de koffie. Ik doe wel elke dag grif een appel bij de koffie, en ik lunch met één beschaafde tosti bij mezelf thuis, met een goede portie fruit en wat drinken. Meer sta ik mezelf niet toe. Maar dat zou ook veel te duur zijn. 

Ik kijk niet neer op eten, ik aanvaard wat ik krijg, maar het is steeds dat goedkope, liefdeloze eten wat we kregen. Ik had een tijd op woensdag een soepkeuken, daar kon ik mijn laatste restje mogelijke liefde voor eten kwijt, door hele goede soep te maken voor de algemene lunch van medecliënten. Het was gewoon een fenomeen, en ik heb iedere week met heel hard werken een enorme pan soep voor iedereen verzorgd, maar de lunch werd stopgezet, en ik heb er nooit een bedankje voor gekregen voor wat ik deed, en ook geen vrijwilligersvergoeding. De boodschappen werden voor me betaald, maar het viel onder de noemer 'participatie.' Dus nooit wat voor gezien, ook al was de soep iedere keer perfect. De hele corona periode heb ik mensen een hart onder de riem gestoken met soep. Maar nooit officieel voor bedankt, terwijl hier een afscheid altijd komt met een bloemetje of een leuk toespraakje in de zaal. - Nooit wat van gezien voor de soep. 

En ik had bakken als hobby, de Boed kreeg altijd het resultaat van zaterdagen aan liefdevol werk. Maar ik moest het vrijwillig geven als donatie, ik heb er nooit wat voor gezien, alleen medeclienten hadden er wel eens een beetje geld voor over. Ik moest zelf steeds de ingrediënten betalen. Tegenwoordig denk ik dat ze gewoon ondankbaar waren, en is mijn werk helemaal verboden vanwege het suikerbeleid. Ik mag helemaal niet meer bakken. Ik mag ook niet zomaar meer bijvoorbeeld soesjes van de markt meenemen voor medeclienten op Zaterdag. Dat deed ik wel eens, dan nam ik soesjes mee voor 1 euro per bak, want ook ik loop tegen de prijzen van ingrediënten aan, maar nu mag er helemaal niks meer. Het scheelt kosten, maar het maakt een weekend zo droog bij ons als er 's middags niks lekkers meer mag op zondag. Echt, die ellenlange weekenden waarop de participatie dicht is, en de sfeer om te snijden zo saai is. 

En dan de toetjes afdeling... op de Boed was het altijd dure vla, waar iedereen over liep te klagen. Er was een tijd dat ik wel eens een dessert voor ze maakte als ik er zin in had, maar na een tijd mocht het niet meer omdat dat duur was, dus vla tot het iedereen de neus uit kwam. En voor mezelf is het steeds goedkope magere vruchtenyoghurt, als ik geluk heb met vers fruit er bovenop. Op de Boed liep iedereen steeds te klagen over de suiker in die vla. Misschien dat ik daarom niet calorierijker durf dan magere yoghurt met vers fruit, maar ik hou ook van echte toetjes maken, en dat zit er nooit meer in. Als we tegenwoordig een toetje krijgen op de Boed, dan is het fruit. We krijgen fruit van het bedrijf wat maaltijden verzorgd als dessert. Serieuze toetjes willen ze er niet afnemen. Het is natuurlijk wel super gezond, maar echt op het mierenneukerige af. Ik val niet eens af ook, want ik heb dik makende anti-psychotica. Ik sport sinds kort, ik wandel, ik eet super gezond, maar het overgewicht komt door de medicatie. Die ik iedere dag grif moet slikken. 

Thuis heb ik wel eens wat lekkers,  maar meestal niet zo duur, of ik vergeet het steeds. Ik moet mezelf echt aanleren om een koekje of chocolade te eten bij de thee, want ik was dat ene koekje van de Boed gewend, en omdat ik dat overgewicht heb stond ik mezelf niet meer dan dat toe. Maar het werkt niet. Afvallen wil niet, ook al doe ik maar één koekje, of een appel inplaats van een koekje. Mijn handen en voeten zijn echter wel minder opgeblazen, daar kan ik aan zien dat ik af zou moeten vallen.  Mijn ledematen vermageren, maar mijn buik is nog zo opgeblazen dat het schandalig is. Ik straal totaal niet uit dat ik super gezond eet. Ik heb een hele mooie huid, en een knap gelaat van het gezonde leven, maar ik weeg bijna 200 kilo. Het wil maar niet met afvallen. Ik heb er heel wat mee te verstouwen, maar het gaat niet goed. Ik ben sinds kort begonnen met de sportschool, want misschien zit ik wel te veel stil. Maar ik weet niet wat ik moet doen als zelfs dat niet laat afvallen. 

Laatst was mijn moeder op de koffie, maar een gewone appeltaart was al zo duur. Ik vind het leuk om gasten te ontvangen, en lekkers te kunnen aanbieden, maar de taarten waren prijzig, en deze kon ik betalen.  En ik heb tompoezen gedaan als gebak voor mijn verjaardag, omdat ze maar 1 euro per stuk kosten bij de HEMA. Ik let dan maar heel erg op de presentatie van dingen, ik maak de tafel netjes, en het serviesgoed is mooi. Maar het is wel goedkoop gebak wat ze van me hebben gekregen dit jaar. Op kerst na, toen kon het van de patisserie, maar meestal doe ik het goedkoop. 

Ik moest even mijn verhaal op internet kwijt. 

Vriendelijke dank voor het aanhoren.